خطاب رسيد : آن چيزى را كه من ميدانم شما نميدانيد ، من در نظر دارم كه خلقى را به يد قدرت خود خلق كنم و از فرزندان او انبياء و مرسلينى ايجاد كنم و عبادى را ائمهء مهديّين قرار دهم و آنها را خليفه و حجّت بر خلق خود گردانم تا اينكه بندگان مرا از معصيت من نهى كرده و آنها را از عذاب من بترسانند و بطاعت من آشنا نمايند و آنها را به راه من راهنمائى كنند . من در نظر دارم كه نسناس و سركشان و معصيت‌كاران جنّ را از زمين خود بربايم و آنها را در هوا و اطراف زمين جاى گزين نمايم و بين خلق و جنّ پرده‌اى قرار دهم تا نسل آدم جن را نبينند و با آنها مجالست ننمايند . ملائكه گفتند : ما علمى نداريم مگر آن اندازه‌اى كه تو بما تعليم كردى و تو عزيز و حكيمى ، خطاب آمد كه من بشرى را از گل خشك نيكو و سياه خلق ميكنم ، وقتى كه ساختمان بدن او را تكميل نمودم و از روح خود در بدن آن دميدم شما او را سجده كنيد ! خداى عزّ و جلّ اين خطاب را قبل از خلقت آدم عليه السّلام از اين نظر بملائكه كرد كه مقدّمه و حجّت را بر آنها تمام كرده باشد . بعد از آن خداى تبارك و تعالى يك مشت آب شيرين و خوشگوار را بدست راست خود ( يعنى دست قدرت ) برگرفت و آن را پاك و تصفيه كرد و آن آب منجمد شد ، بعد از آن خداى عزيز به آن آب فرمود : انبياء و مرسلين و بندگان نيكوكار و ائمّهء مهديّين ( هدايت‌شدگان ) و دعوت كنندگان بسوى بهشت و تابعين آنها را تا روز قيامت از تو خلق ميكنم و هيچ باكى ندارم و هر عملى كه انجام دهم